မေန ့က ဟိန္းမင္းသူတင္လိုက္ေသာ ကြ်န္ေတာ္တို့ ့အတူအမွတ္တရရိုက္ကူးထားသည့္ ဓာတ္ပံု တစ္ခုကိုေတြ ့မိရာ သူႏွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကိုလည္း အထူးသတိရမိသည္။ ကြ်န္ေတာ္အထူးသတိရမိေသာ သူငယ္ခ်င္းမွာ ျငိ္မ္းေအာင္ျဖစ္သည္။ ျငိမ္းေအာင္ႏွင့္ အမွတ္တရမ်ားစြာရိွခဲ ့သည္အနက္ တစ္ခုေသာမေမ့ႏိုင္စရာမွာ……။
××××××XXXX××××
ျငိမ္းေအာင္ႏွင့္ စတင္ဆံုသည္မွာ
ကြ်န္ေတာ္ ၁၀တန္းစာေမးပြဲေျဖဆိုရန္အတြက္ ေဘာ္ဒါေဆာင္တစ္ခုသို ့ ေရာက္စကျဖစ္ပါသည္။
"လမင္း ငါနင့္ကို ၁၀တန္း ေအာင္ေစခ်င္တယ္"
မျမင္မေတြ ့ဖူးပါပဲ ကြ်န္ေတာ္ ရင္ခုန္စြဲလန္းခဲ ့ရသည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္၏ စကားသံေတြကိုလည္း အျမဲၾကားေယာင္ေနမိသည္။ ခ်စ္တဲ ့စိတ္တစ္ခုႏွင့္ အရာရာကိုသည္းခံကာ မာနကိုေလ်ာ့ သူ ့အလိုကိုသာလိုက္ေတာ့မည္ဟု ဂတိေပးခဲ့မိသည္။ ထို ့ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ဒီအေဆာင္ကိုေရာက္လာခဲ ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ေရာက္စ၌ အစိမ္းသက္သက္ျဖစ္ေသာ္လည္း တစ္ပတ္ ႏွစ္ပတ္အၾကာမွာ ေနသားက်ေအာင္ ေနတတ္ခဲ ့ျပီးျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္တြင္ ျငိမ္းေအာင္ႏွင့္ စသိပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို ့ အေဆာင္တြင္ ျငိမ္းေအာင္ဟု သညာအားျဖင့္မွည့္ေခၚေသာ အမည္တူႏွစ္ေယာက္ရိွသည္။ ျငိမ္းေအာင္ ၁ ၊ ျငိမ္းေအာင္ ၂ ဟု အတန္းေဖာ္ေတြအမွတ္သညာျပဳၾကေပမဲ ့ ကြ်န္ေတာ္ရည္းညႊန္းလိုေသာသူမွာ မံုရြာျငိမ္းေအာင္ျဖစ္သည္။ သို ့ေသာ္သူသည္ မံုရြာသားေတာ့ မဟုတ္ပါ။
××××××
ကြ်န္ေတာ္သည္ စာဖတ္ဝါသနာပါ၏။ ဝါသနာအရ စာတိုေပစကေလးမ်ားကိုလည္း ေရးတတ္ေသး၏။ ျပင္ပစာဟူု၍ ဖတ္စရာတစ္ခုတစ္ေလမွ်မရိွေသာ အေဆာင္တြင္ စကားလံုးေလးမ်ားကို တစ္လံုးစီျဖဳတ္၍ ကစားေလ့ရိွသည္။ အေဆာင္တြင္ တစ္ေယာက္တည္း ထီးထီးရိွစဥ္ စကားလံုးေလးမ်ားကို စီတန္း၍ ေရးတက္သည္။ ဤသည္မွာ ကြ်န္ေတာ့္၏ အပ်င္းေျပေစေသာကစားနည္းတစ္ရပ္ျဖစ္သည္။
…
တစ္ရက္သားမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သည္ စာမသင္ေသာေက်ာက္သင္းပုန္းတစ္ခုေပၚတြင္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္စပ္မိခဲ ့သည္။ (ထိုအခ်ိန္ကစာသင္ၾကားျခင္းမျပဳသည့္ေနရာျစ္ေသာ္လည္း စာသင္ႏွစ္တစ္ဝက္တြင္ တန္းခြဲတစ္ခုခြဲ၍စာသင္ပါသည္။
အေဆာင္တြင္ Section A ႏွင့္ B ဟု၍ ႏွစ္တန္းခြဲ၍စာသင္သည္။ Section A တြင္ဂုဏ္ထူးရည္ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ရည္ရြယ္၍ လူဆယ္ေယာက္သာလက္ခံသင္ၾကားေပးသည္။ ေမာင္လမင္းမွာ စာမေတာ္ေသာ္လည္း ၁၀ ေယာက္ေရြးခ်ယ္သည့္အဖြဲ ့၌ ပါသြားသည္။ )
ရက္သတၲတစ္ပတ္အၾကာတြင္ အေဆာင္တြင္ ဆူဆူညံညံျဖစ္လာသည္။ အေၾကာင္းမွာ အေဆာင္မွဴးက ေက်ာင္းသားမ်ားအားလံုးကို ေရွ ့ေတာ္ေမွာက္သို ့ ဆင့္ေခၚျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ေတာ့ ဒီစာဘယ္သူေရးတာလဲ ဒီစာဘယ္သူေရးတာလဲဟု ေက်ာင္းသားမ်ားကို စစ္ေမးေနတာေတြ ့ရသည္။ ေမာင္လမင္းလည္း ကြ်န္ေတာ္ေရးတာပါဆရာမ ဟုျပန္ေျဖၾကားခဲ ့ပါသည္။ ထို ့ေနာက္ ့ ေမာင္လမင္းကို ေက်ာင္းသားေတြေရွ ့ေခၚထုတ္ အထူးစပယ္ရွယ္ဆူေငါက္ပါေတာ့သည္ ေနာင္ဒီလိုမေရးေတာ့မည့္ အေၾကာင္းပါ ဝန္ခံကတိျပဳလိုက္ရပါေတာ့သည္။
ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ ေျမွာက္သည္ ကိုလမင္းျပန္မေျပာရဲဘူးလား ဘာလားညာလားစသည့္ျဖင့္ေျပာၾကသည္။ ဒီလိုႏွင့္ေက်ာင္းသားမ်ားကိုပါတစ္ေန ့ မင္းတို ့အားလံုးလက္ခံလာရပါေစ့မယ္လို ့ ကတိျပဳလိုက္သည္။
အထက္ပါအျဖစ္အပ်က္ျဖစ္ျပီးသည္ႏွင့္ လအနည္းငယ္အၾကာတြင္ အေဆာင္တြင္ စာေမးပြဲစစ္ေမး၏။ ျမန္မာစာမေျဖမီ ညတစ္ညက ျငိမ္းေအာင္ ကြ်န္ေတာ့္အခန္းေရာက္လာသည္။ စာမက်က္ႏိုင္သည့္အေၾကာင္း၊ စာစီစာကံုးမေရးတတ္သည့္အေၾကာင္း ကူညီေပးပါဦးဟု ေျပာလာေလသည္။ ေမးခြန္းတြင္ေမးမည့္ စာစီစာကံုးသံုးပုဒ္တြင္ တစ္ပုဒ္မွာ ကြ်ႏ္ုအႏွစ္သက္ဆံုးကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟု ေက်ာင္းသားမ်ား အားလံုးသိထားရာ ကိုယ္ရသည့္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကိုေရး၍ ေျဖႏိုင္ေၾကာင္းအၾကံဳျပဳမိသည္။ သို ့ေသာ္ေမာင္မင္းၾကီးသားက မည္သည့္ကဗ်ာမွမရပါ ကဗ်ာတိုတိုေလးရိွရင္ေပးပါလို ့ ေတာင္းဆိုလာေလသည္။ အႏီွးေတာ့လည္း အေဆာင္မွဴးအမ်က္ေတာ္ရွသည့္ ေမာင္လမင္း၏ ကဗ်ာတိုေလးတစ္ပုဒ္ကိုသာ ေပးလိုက္ေလေတာ့သည္။ ေမာင္လမင္း၏ ကဗ်ာမွာ "မမေကသြယ္ကိုခ်စ္တယ္" ဆိုတဲ ့ အေၾကာင္းကို စာတစ္လံုးစီျဖဳတ္၍ ကဗ်ာစပ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။
"သေဝးေသးေသး၊ ကေကြးေကြးႏွင့္၊ သ၏ရင္ဝယ္၊ ဝ,တြဲလြဲခို၊ ယ ေရးသတ္သည့္၊ ခ်စ္မမကို၊ သိပ္ခ်စ္ခ်င္သည္၊ ခ်စ္ရင္မမ၊ စိတ္ဆိုးရဘူး၊ သားသားအတည္ခ်စ္မွာေနာ္။ ။"ဆိုသည့္စာတိုကေလးျဖစ္သည္။
သို ့ေသာ္ ဒီလိုျပဳလွ်င္ မျဖစ္သမို ့ ေရးနည္းေျဖးနည္းကို အခ်ိန္တိုတိုႏွင့္ ရွင္းလင္းလြယ္ကူေစရန္သင္ျပေပးလိုက္ပါသည္။
ကဗ်ာေခါင္းစဥ္ကို "မဂၤလာတရားထြန္းကားျပည့္တည္ျမန္မာျပည္" ဟုေပးေစသည္။ ေနာက္စကားလံုးတစ္လံုးစီကိုလဲ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ေစသည္။ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္ကိုလည္း ျဖစ္တည္ေစလိုက္သည္။ "မ"ဆိုတာ ၾကာသေပးေတးနံုျဖစ္ေၾကာင္း ၾကာသပေတးၿဂိဳလ္သက္မွာ ၁၉ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ၁၉×၂= ၃၈ ျဖစ္ေၾကာင္း ဗုဒၶေဟာခဲ ့သည့္၃၈ျဖာမဂၤလာတရားေတာ္ႏွင့္အညီက်င့္ၾကံေနတာျဖစ္ေၾကာင္း။ လူသားအားလံုး၏အထက္တြင္ရိွေသာျမင့္ျမတ္တဲ ့ နန္းေတာ္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း စသျဖင့္ စသျဖင့္ နည္းလမ္းအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေျပာျပေပးခဲ ့သည္။ စကားလံုးတစ္လံုးခ်င္စီ၏ အဓိပါၸယ္ကိုလည္း ယုတိၲရိွေအာင္ က်မ္းကိုးအားထားႏွင့္ျပဳေစသည္။ နည္းလမ္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာျပခဲ ့ျပီးျဖစ္၍ တစ္မ်ိဳးျပီးတစ္မ်ိဳး မွတ္မီသလိုေရးေစသည္။
စာေမးပြဲေျဖျပီးရက္အနည္းငယ္အၾကာ အေျဖစာအုပ္ထြက္လာသည္။ ျငိမ္းေအာင္၏ စာစီစာကံုးအမွတ္မွာ ေက်ာင္းသားမ်ားထဲတြင္အမွတ္အမ်ားဆံုးျဖစ္သည္။ အမွတ္နည္းသည္ မ်ားသည္က အေၾကာင္းေတာ့ မဟုတ္ပါ အဓိက က ျမန္မာစာ ဆရာ၏ အသိအမွတ္ျပဳသည္ဆိုသည့္ ့သေဘာကိုလိုခ်င္ရံုသပ္သပ္သာျဖစ္သည္။ ျငိမ္းေအာင္အေျဖစာအုပ္ကို ေက်ာင္းသားေတြအားလံုးကို ျပသည္။ ကြ်န္ေတာ္မွာ အေပ်ာ္ဆံုးသာျဖစ္ေတာ့သည္။ ေပ်ာ္သည္က တစ္ခ်ိန္ကအေၾကာင္းအရာကို ျပန္အဖက္ဆယ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။
ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆူေသာေငါက္ေသာ ဆရာမကို ျပမည္ဟုရည္ရြယ္ရင္း အခြင့္အေရးကိုေစာင့္သည္။ သို ့ေသာ္မရလိုက္။ အေၾကာင္းမွာ သခ်ၤာဆရာမတစ္ေယာက္က အမွတ္စီရန္အေျဖစာအုပ္မ်ားကို ျပန္ေတာင္းေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ထိုေနာက္ျပန္မရေတာ့ေခ်။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေအာင္မွတ္ရျပီးျဖစ္၍ အေဆာင္မွ ထြက္ေတာ့မည္ဟု ထိုအခ်ိန္ကဆံုးျဖတ္ထားျပီးျဖစ္သည္။ စြဲလမ္းခဲ ့ရေသာ မိန္းကေလးမွလည္း ဂုဏ္ထူးမပါလည္းရတယ္ ေအာင္ရင္ေက်နပ္သည္ဆိုေတာ့ ေအာင္မွတ္ရျပီး ထြက္ပါမည္ဟုဆံုးျဖတ္ထားသည္။ သို ့ေသာ္ မထြက္ခြာမီ အေျဖလႊာေလးမ်ားျပန္ရေလမလားဟု ေစာင့္ရင္းနည္းနည္းၾကာသြားသည္။ လြမ္းသည့္ခံစားခ်က္ကို ဦးစားေပးမိ၍ အေဆာင္မွ ထြက္လိုက္ပါေတာ့သည္။
မထြက္ခြာမိီ ေက်ာင္းသားမ်ားကိုႏူတ္ဆပ္ရင္း "မင္းတို ့အားလံုးတစ္ေန ့လက္ခံရမယ္ဆိုတဲ ့စကားငါတည္တယ္ေနာ္"
ဟုတစ္ဦးခ်င္းစီေျပာမိပါသည္။
ျငိမ္းေအာင္ႏွင့္ပတ္သက္၍ မေမ့ႏိုင္ေသာအျဖစ္အပ်က္တစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ တိုက္ဆိုင္မွ ုေတြရိွတိုင္း သတိရေနအံုးမည္လည္း ျဖစ္ပါသည္။
ဦးလမင္း
6/12/2015 10:40am
